ایمپلنت برای بیماران دیابتی
بعضی فکر میکنند ایمپلنت برای بیماران دیابتی قابل انجام نیست ولی در افراد در گیر به دیابت که قند خون آن ها به خوبی کنترل گردیدهاست شانس موفقیت درمان ایمپلنت با افراد معمولی برابر می باشد. سلامت دندانها یکی از مواردی است که برای بسیاری از ما اهمیت ویژهای دارااست زیرا علاوه بر سلامت فیزیکی، نقش مهمی در زیبایی و مراقبت خود باوری افراد دارد. یکی پرسشها و نگرانیهای افراد در گیر به دیابت راجعبه مراقبتهای دهان و دندان این می باشد که چنانچه نیاز به انجام جراحی و درمانهایی نظیر ایمپلنت در آنها وجود داشته باشد، با تمرکز به عارضه ها بیماری دیابت، آیا میتوانند این درمانها را انجام دهند و در صورت انجام، احتمال موفقیت این درمانها نسبت به افراد معمولی چهطور هست. نگرانیهایی از این دست سبب شده است که افراد در گیر به دیابت چندان اهمیتی به درمان مشکلات دهان و دندان ندهند و در درازمدت با مشکلات جدی دراین باره مواجه شوند. اما آیا واقعا ابتلا به دیابت نقشی در درمان ایمپلنت دارد؟ و اگر دارااست، آیا راه حلی برای آن وجود دارد؟
ایمپلنت برای بیماران دیابتی قابل انجام می باشد؟
به صورت کلی در خصوص بیمارانی که در گیر به دیابت میباشند و میزان قند خون آنها در محدوده طبیعی نیست، با تمرکز به اینکه احتمال بروز التهاب و عفونت در جراحتهای آنها بیشتر میباشد و همینطور اینکه ممکن هست پروسه ترمیم جراحت در آن ها به کندی صورت بگیرد، احتمال دارد درمان ایمپلنت با مشکلاتی مواجه شود؛ مشکلاتی که ممکن می باشد نهایتا به عدم موفقیت درمان بیانجامند. البته این عوارض زمانی بروز میکنند که قند خون فرد در گیر به دیابت کنترل نشده باشد.
تفاوت ایمپلنت در افراد دیابتی و افراد معمولی
کاشت ایمپلنت در افراد دیابتی و افراد معمولی در زمان جوش خوردن ایمپلنت به استخوان فک و نوع ایمپلنت ممکن هست تفاوت نماید .
دندانپزشک یا متخصص ایمپلنت ممکن می باشد از مینی ایمپلنت یا طرح درمان اوردنچر بر اساس ایمپلنت برای افراد مبتلا به دیابت به کار گیری کند .
ایمپلنت می تواند یک انتخاب مناسب برای افراد در گیر به دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ باشد، در حالتیکه که قبل از جراحی ایمپلنت شرایط آن ها به وسیله دندانپزشک بررسی شود و از متخصص ایمپلنت خود قبل از کاشت دندان مشاوره بگیرند.
با این هم اکنون به دلیل داشتن دیابت بایستی این نکته را دقت کنید که زمان جوش خوردن ایمپلنت دندان نسبت به افراد معمولی و سالم ممکن است کمی طول بکشد.
همچنین در صورت عدم کنترل دیابت در فرد ممکن است در دراز مدت از طول عمر ایمپلنت کم شود و بعداز چند سال لق شود.
چرا احتمال نارسایی ایمپلنت دندان در بیماران دیابتی بیشتر میباشد؟
بیماران دیابتی به دلایل زیر در معرض خطر بیشتری برای نارسایی ایمپلنت قرار دارند:
زمان بهبودی زخم در آنها وقتگیر تر میباشد
بیش از سایرین مستعد عفونت ها، به عنوان مثال عفونت لثه میباشند. عفونت لثه در اطراف محل ایمپلنت میتواند منجر نارسایی آن شود و یا منجر به عارضه ها دیگری گردد.
دیابت میتواند فرایند استخوان سازی (osseointegration) در نزدیکی پایه ایمپلنت را تحت تأثیر قرار دهد. این فرایند که در محکم نگه داشتن ایمپلنت داخل استخوان فک بسیار اهمیت داراست، در بیماران دیابتی ممکن است بیشتر از حد معمول طول بکشد و گاهی نیز به هیچ عنوان اتفاق نمی افتد.
خشکی دهان که در دیابت شایع هست از عوامل موثر در بیماری لثه و پوسیدگی دندان است و هر دو بر موفقیت ایمپلنت اثر منفی دارند.
کنترل قند خون برای ایمپلنت برای بیماران دیابتی
کنترل مناسب قند خون در افراد مبتلا به دیابت نقش فراوانی در موفقیت درمان ایمپلنت دارد؛ براین اساس همواره سفارش می شود که قند این بیماران کنترل شده باشد. در صورتی قند خون این افراد به درستی کنترل شود ، برای آنان درمان ایمپلنت را انجام داد و احتمال موفقیت درمان آنها بسیار بالا خواهد بود. این کنترل قند خون باید در کلیه فرایند درمان و بعد به طور جدی رعایت شود تا یک درمان ایمپلنت مطلوب برای فرد به همراه داشته باشد.
مراقبت ایمپلنت برای بیماران دیابتی
کنترل قند خون برای افراد در گیر به دیابت نباید یک امر مقطعی باشد و افراد مبتلا همواره باید تلاش کنند که میزان قند خون خود را در محدوده طبیعی حفظ کنند تا از بروز عوارض افزایش قند خون در سایر اندامها دوری شود البته اهمیت این موضوع در دوره درمان ایمپلنت بسیار بیشتر هست. هنگامی که ایمپلنت در استخوان قرار گرفته هست و ما درانتظار هستیم که محکم شود، قند خون میبایست همچنان در فاز کنترل قرار داشته باشد تا احتمال عفونت و تاخیر در ترمیم به حداقل برسد.
منع ایمپلنت برای کدام بیماران می باشد؟
منع انجام ایمپلنت برای بیماران در گیر به دیابت، در افرادی که قند کنترلنشده دارند، بهداشت دهان را نمیتوانند رعایت کنند یا دارای پوسیدگی و عفونتهای فعال لثه هستند وجود دارد. در صورتیکه قند خون بیمار پایین نباشد نه تنها احتمال پیروز نبودن درمان ایمپلنت وجود دارد بلکه ممکن میباشد فرد دچار عفونت و التهابهای لثه نیز شود. به غیر از این مورد ها افراد دیابتی در انجام درمانهای ایمپلنتی تفاوتی با سایر بیماران ندارند.
چه عواملی می بایست کنترل شوند؟
در این نوع درمان حتما می بایست آنتیبیوتیکتراپی صورت پذیرد. علاوه بر این شستشوی حوزه عمل، به کارگیری از دهانشویه با کلرهگزیدین، سرمهای شستشو یا استفاده از ژلهای کلرهگزیدین در موضع عمل پیشنهاد می شود. نکته بسیار مهم دراین موضوع این هست که مراقبتها نباید به عنوان اقدامات تکمیلی و اضافه تلقی و سرسری گرفته شوند؛ تمامی این مراقبتها بخشی از درمان تلقی می گردند و عدم توجه به آنها گاه عوارضی را برای فرد بیمار بهدنبال دارد که ممکن است دیگر قابل بازگشت و جبران نباشد.
مراقبت ها بعداز ایمپلنت
درحقیقت نگهداریهای دندانی افراد در گیر به دیابت، قبل، در حین و بعد از درمان ایمپلنت اصول یکسانی دارااست. بعد از درمان نیز کنترل مطلوب قند خون، رعایت دقیق بهداشت دهان، آنتیبیوتیکتراپی صحیح، مصرف به موقع داروها و به کار گیری از دهانشویههای مناسب مهم ترین نگهداریهای ایمپلنت محسوب میشوند که این مراقبتها برای افراد دچار به دیابت نقش بسیار مهمتری دارد.